فایل آماده است و سؤال تازه شروع میشود: با چه دستگاهی؟ همان ورقِ فولادی که روی لیزر فایبر با ±۰٫۰۵ میلیمتر درمیآید، روی پلاسما با ±۱ میلیمتر درمیآید — بیست برابر بازتر. هیچکدام خراب نیستند؛ فقط یکیشان برای این قطعه است و آن یکی نیست.
انتخابِ غلطِ دستگاه گرانتر از انتخابِ غلطِ ماده است، چون ماده را عوض میکنی ولی دستگاه، تلورانس و لقی و ابعادِ میزش را با خودش میآورد و همهشان روی طرح اثر میگذارند. این راهنما بیستوپنج دستگاهِ کاتالوگ را کنار هم میگذارد و پنج سؤال را جواب میدهد: ماده چیست، چقدر ضخیم است، چقدر باید دقیق باشد، چند تا لازم داری، و قطعه تخت میماند یا حجم میشود.
اولین انشعاب: قطعه تخت میماند یا حجم میشود؟
قبل از هر سؤال دیگری، این یکی را جواب بده. کلِ کاتالوگ روی همین دو نیم تقسیم میشود و انتخابِ اشتباه در این مرحله، بقیهٔ تصمیمها را بیمعنی میکند.
دستهٔ تخت — سیزده دستگاه. ورودی یک منحنیِ بستهٔ دوبعدی است و خروجی قطعهای که ضخامتش همان ضخامت ورق است. زبانِ مشترکشان DXF است. اگر قطعهات را میشود روی یک ورق کشید، اینجایی.
دستهٔ حجمی — دوازده دستگاه. ورودی حجم است، نه خط: STL یا STEP. اینجا ضخامتِ دیواره، شیبِ خروج و جهتِ ساخت تعیین میکند قطعه ساخته میشود یا نه، و نقشهٔ دوبعدی بهتنهایی هیچوقت کافی نیست.
مرز، مرزِ شکل نیست؛ مرزِ ورودی است. یک محفظهٔ فلزیِ خمشده حجم است، ولی فایلش نقشهٔ تخت است و دستگاهش در دستهٔ اول مینشیند. به این سه مورد جداگانه میرسیم.
سؤال اول: ماده
ماده بیشترین شاخه را میبُرد. با یک نگاه:
- چوب، MDF، پلایوود — روتر CNC برای هر چیزی از ۶ تا ۳۰ میل. زیر ۱۲ میل و برای جزئیاتِ ریز، لیزر CO₂ لبهٔ تمیزتری میدهد، ولی سقفش روی MDF ۱۰ میل است. نقشِ برجسته که شد، روتر منبت.
- پلکسی و پلاستیکِ ورقی — لیزر CO₂، ۲ تا ۲۰ میل، با لبهٔ براق.
- فلزِ ورقیِ نازک تا متوسط — لیزر فایبر: فولاد ۰٫۵ تا ۲۵، استیل تا ۱۵، آلومینیوم تا ۱۲، برنج و مس تا ۶.
- فولادِ ضخیم و ارزان — پلاسما تا ۳۰ میل، روی میزی که تا ۶۰۰۰×۲۵۰۰ میرود.
- فولادِ خیلی ضخیم، سنگ، شیشه، کامپوزیت — واترجت: فولاد تا ۱۵۰، سنگ تا ۱۰۰، شیشه تا ۵۰. تنها دستگاهی که هیچ حرارتی وارد نمیکند.
- فولادِ سختکاریشده و کاربید — وایرکات. هیچ تیغهای فولادِ سختشده را نمیبُرد؛ جرقه میبُرد.
- وینیل، برچسب، مقوای نازک — پلاتر برش.
- مقوا و کارتن با تیراژ — دایکات.
- چرم و پارچه — برش CNC چرم با تیغهٔ نوسانی. چرم زیر لیزر میسوزد و بو میگیرد.
- فوم — سیم داغ، بلوک تا ۳۰۰۰×۱۲۰۰×۱۰۰۰.
- برنج، آلومینیوم و لامیناتِ پلاک — حکاک روتاری، وقتی متن باید کنده شود نه چاپ.
- سنگِ حجمدار — CNC سنگ.
سؤال دوم: ضخامت
ضخامت دو کار میکند: دستگاهها را حذف میکند، و کوچکترین جزئیاتِ مجاز را تعیین میکند. دومی همان چیزی است که نادیده گرفته میشود.
روی لیزر فایبر و پانچ برج، کوچکترین سوراخ تقریباً برابر ضخامتِ ورق است. یعنی روی ورق ۵ میل، سوراخ Ø۳ یا درنمیآید یا مخروطی میشود. روی پلاسما این قاعده سختتر است: سوراخِ کوچکتر از ۱٫۵ برابر ضخامت بیضی درمیآید. روی ورق ۱۰ میل یعنی ۱٫۵ × ۱۰ = ۱۵ — هر سوراخِ زیر Ø۱۵ را باید با مته زد، نه با پلاسما.
قاعدهٔ همسایه هم همینجاست: پهنای مادهٔ باقیمانده بین دو برش نباید از ضخامت کمتر شود، وگرنه روی فایبر حرارت آن نوار را تاب میدهد و روی پانچ، ورق موج میافتد.
سؤال سوم: تلورانس — و اینکه با لقی یکی نیست
تلورانس یعنی قطعه چقدر از عددِ نقشه دور میافتد. اینجا فاصلهها دویستبرابری است، نه چنددرصدی:
| بازهٔ تلورانس | دستگاهها | |---|---| | ±۰٫۰۰۵ | وایرکات | | ±۰٫۰۲ | فرز سه محور · فرز پنج محور | | ±۰٫۰۵ | حکاک روتاری · لیزر فایبر در بهترین حالت | | ±۰٫۱ | لیزر CO₂ · پانچ برج · SLA · DMLS · قالب تزریق | | ±۰٫۱ تا ±۰٫۲ | روتر CNC · واترجت · روتر منبت | | ±۰٫۳ | پلاتر برش · برش چرم · FDM · SLS | | ±۰٫۵ | دایکات · ترموفرم · ربات جوشکاری · CNC سنگ | | ±۰٫۵ تا ±۱ | پلاسما | | ±۱ | سیم داغ |
عددِ تلورانس را وقتی به کار میبری که دو قطعه باید به هم برسند. مثال کوچکی که خودت میتوانی دوباره حساب کنی:
ورق اتصالِ فولادی با چهار سوراخِ پیچ به گامِ ۶۰ میل. پیچ M۸ در سوراخ Ø۹ مینشیند، پس کلِ لقی ۱ میل است، یعنی ۰٫۵ در هر طرف.
روی پلاسما با ±۱: دو سوراخِ کنار هم میتوانند در دو جهتِ مخالف جابهجا شوند، یعنی خطای نسبیِ گام تا ۲ میل. دو میل بزرگتر از یک میلِ لقی است — الگوی چهارپیچ روی قطعهٔ مقابل نمینشیند و باید سوراخها را بزرگ کرد یا با سوهان باز کرد. روی لیزر فایبر با ±۰٫۱ همان خطای نسبی حداکثر ۰٫۲ میل است، یعنی یکپنجمِ لقی. همین یک حساب تصمیم میگیرد، نه قیمتِ دقیقهٔ دستگاه.
سؤال چهارم: لقی برش، عددی که اندازه را جابهجا میکند
لقیِ برش (kerf) پهنای مادهٔ بخارشده یا برداشتهشده است. تلورانس میگوید قطعه چقدر تکرارپذیر است؛ لقی میگوید لبه کجا میافتد. این دو را با هم اشتباه گرفتن، رایجترین خطای انتخاب دستگاه است.
- پلاسما: ۱٫۵ تا ۳ میل — بزرگترین لقیِ این فهرست. هیچ جزئیاتی زیر ۵ میل روی پلاسما معنی ندارد؛ لقی میخوردش. شیارِ ۳ میلی روی پلاسما اصلاً شیار نیست: دو مسیرِ برش روی هم میافتند.
- واترجت: ۰٫۸ تا ۱٫۲ میل، با مخروطیِ طبیعی — بالای برش پهنتر از پایین. برای قطعهٔ جفتشونده باید سرِ ورق مشخص شود.
- لیزر CO₂: ۰٫۱۵ تا ۰٫۳۵ · لیزر فایبر: ۰٫۱ تا ۰٫۳ · وایرکات: حدود ۰٫۳ با سیم Ø۰٫۲۵.
- روتر CNC: لقی برابر قطر تیغه است — معمولاً Ø۶. چون بزرگ است، CAM همیشه جبرانش میکند؛ یعنی قطعه دقیقاً همانقدر درمیآید که کشیدهای و هیچ لقیای مجانی نمیگیری. پس عرضِ جیبِ کفتراشی را باید خودت باز بگذاری: ضخامتِ واقعی ورق بهعلاوهٔ ۲٫۰ میل، نه ضخامتِ اسمی.
- پلاتر برش: لقی صفر، ولی آفستِ تیغه ۰٫۲۵ تا ۰٫۷۵ گوشهٔ تیز را گرد میکند.
- پانچ برج: لقیِ سنبه ۵ تا ۱۰٪ ضخامت در هر طرف. همان عددی که در وایرکات برای ساختِ خودِ سنبه و ماتریس باید در فایل بیاید.
سؤال پنجم: تعداد
تعداد، دستگاه را از پایه عوض میکند، چون تصمیم میگیرد قالب بسازی یا نه.
یک تا ده. هیچ قالبی نساز. روتر CNC، لیزر CO₂، لیزر فایبر، FDM و SLA. هزینه، فقط زمانِ دستگاه است.
ده تا صد. SLS برای قطعهٔ پلاستیکیِ کاربردی — ساپورت لازم ندارد، پس میشود مجموعه را یکپارچه چاپ کرد و مونتاژ را حذف. برای فلز، لیزر فایبر بهعلاوهٔ خمکن.
پانصد به بالا. روی مقوا، دایکات اقتصادی میشود: یک کلیشه با تیغهٔ ۰٫۷۱ میل ساخته میشود و برش و تا و پرفراژ در یک ضربه میآید.
هزاران. قالب تزریق برای پلاستیک و دایکست برای فلز. هزینهٔ قالب ثابت است و با تیراژ، قیمتِ تک به صفر میل میکند. اگر تیراژ آنقدر نیست، ترموفرم را ببین: قالبش هزارمِ قالبِ تزریق قیمت دارد، بهقیمتِ تلورانسِ ±۰٫۵ بهجای ±۰٫۱.
سه دستگاهی که خروجیشان حجم است ولی ورودیشان نقشهٔ تخت
اینجا جایی است که فهرستهای معمول اشتباه میکنند. سه دستگاه در دستهٔ تخت نشستهاند و قطعهای تحویل میدهند که سهبعدی است:
۱. خمکن CNC. ورودی، یک DXFِ بازشده است؛ خروجی، محفظه. شرطش این است که گسترده با K-factorِ همان کارگاه حساب شده باشد — عددی بین ۰٫۳۳ تا ۰٫۴۵. اگر ندهی، اپراتور با K-factorِ حدسی باز میکند و قطعه چند میل کوتاه یا بلند درمیآید.
۲. فومبر سیم داغ. سیم فقط خطِ مستقیم است، ولی اگر دو سرِ سیم دو پروفیلِ متفاوت را همزمان دنبال کنند، سطحِ خطکشپذیر درمیآید و بلوکِ فوم حجم میشود. شرط: دو پروفیل باید همترتیب و همتعداد نقطه باشند، وگرنه سطح تاب برمیدارد.
۳. دایکات. دایلاینِ تخت، جعبه میشود. جهتِ شیارِ مقوا باید عمود بر خط تا باشد وگرنه تا ترک میخورد، و فاصلهٔ خط تا تا لبهٔ برش کمتر از ۳ میل نشود.
همین منطق بیرون از این کاتالوگ هم برقرار است — تراشکاری، اکستروژنِ آلومینیوم و خمِ لولهٔ CNC هم از ورودیِ دوبعدی حجم میسازند — ولی سه موردِ بالا آنهاییاند که در این فهرست میبینی.
و یک مورد که هر دو فایل را میخواهد
ترموفرم تنها دستگاهِ دستهٔ حجمی است که با یک فایل راه نمیافتد: STEP برای قالبِ سهبعدی و DXF برای مسیرِ تریم. قالب شکل میدهد، ولی ورقِ شکلگرفته باید بریده شود و آن مسیر هیچجا داخل مدل نیست. سفارشی که فقط مدل دارد، نیمهکاره است. قیدهایش هم سفت است: شیبِ خروج ۳ تا ۵ درجه (بیشتر از تزریق)، و نسبتِ عمق به عرض از ۱:۱ بیشتر نشود وگرنه گوشهها نازک و شفاف میشوند.
جدول کامل — سیزده دستگاهِ دستهٔ تخت
| دستگاه | ماده و ضخامت (میل) | تلورانس | لقی | کاری که فقط از آن برمیآید | |---|---|---|---|---| | روتر CNC چوب | پلایوود ۶–۳۰، MDF ۸–۳۰، پلکسی | ±۰٫۱ تا ±۰٫۲ | = قطر تیغه، معمول Ø۶ | ورقِ ۳۰۰۰×۲۰۰۰ و جیبِ کفتراشی با عمقِ کنترلشده | | لیزر CO₂ | پلکسی ۲–۲۰، چندلا ۳–۱۲، MDF تا ۱۰، چرم، مقوا | ±۰٫۱ | ۰٫۱۵–۰٫۳۵ | برش و حکاکیِ تصویر در یک ستآپ | | لیزر فایبر | فولاد ۰٫۵–۲۵، استیل ۰٫۵–۱۵، آلومینیوم ۱–۱۲ | ±۰٫۰۵ تا ±۰٫۱ | ۰٫۱–۰٫۳ | دقیقترین برشِ فلزِ ورقی | | پلاسما | فولاد ۱–۳۰، استیل تا ۲۰، آلومینیوم تا ۱۵ | ±۰٫۵ تا ±۱ | ۱٫۵–۳ | ارزانترین فولادِ ضخیم، میز تا ۶۰۰۰×۲۵۰۰ | | واترجت | سنگ تا ۱۰۰، شیشه تا ۵۰، فولاد تا ۱۵۰، کامپوزیت | ±۰٫۱ تا ±۰٫۲ | ۰٫۸–۱٫۲ | برشِ بدون حرارت، تقریباً هر مادهای | | وایرکات | فولاد ابزارِ سختکاریشده، کاربید، مس | ±۰٫۰۰۵ | ≈۰٫۳ با سیم Ø۰٫۲۵ | فولادِ سختشده با دقتِ میکرونی | | پلاتر برش | وینیل، فلکس، مقوا تا ۳۰۰ گرم | ±۰٫۳ | صفر (آفستِ تیغه ۰٫۲۵–۰٫۷۵) | چاپ-و-برش با علامتِ ثبت | | دایکات و کلیشه | مقوا ۲۰۰–۶۰۰ گرم، ایفلوت، میکروفلوت | ±۰٫۵ | تیغهٔ کلیشه ۰٫۷۱ | برش + تا + پرفراژ در یک ضربه، از تیراژ ۵۰۰ | | برش چرم و پارچه | چرم، پارچه، نمد، فوم نازک | ±۰٫۳ | ≈صفر | چیدمان روی پوستِ طبیعی و گریدینگ سایز | | پانچ برج | فولاد ۰٫۵–۶، آلومینیوم تا ۴، استیل تا ۳ | ±۰٫۱ | لقیِ سنبه ۵–۱۰٪ ضخامت | تا ۶۰۰ ضربه در دقیقه روی سوراخِ تکراری | | خمکن CNC | فولاد ۰٫۵–۸، استیل تا ۶، آلومینیوم تا ۶ | ±۰٫۲ طول · ±۰٫۵ درجه | ندارد | تبدیلِ ورقِ تخت به حجم، خم تا ۴۰۰۰ | | فومبر سیم داغ | EPS، XPS، پلیاورتان | ±۱ | ≈۱ (ذوب، نه برش) | بلوکِ ۳۰۰۰×۱۲۰۰×۱۰۰۰ در چند دقیقه | | حکاک روتاری | برنج، آلومینیوم، لامیناتِ دولایه، استیل | ±۰٫۰۵ | قطرِ نوکِ ابزار ۰٫۲–۳ | متنِ کندهشدهٔ ماندگار و نقطهٔ بریل |
جدول کامل — دوازده دستگاهِ دستهٔ حجمی
| دستگاه | ماده | بیشینهٔ کار | تلورانس | کاری که فقط از آن برمیآید | |---|---|---|---|---| | پرینتر FDM | PLA، PETG، ABS، ASA، نایلون | ۲۰۰×۲۰۰×۲۰۰ تا ۵۰۰×۵۰۰×۵۰۰ | ±۰٫۳ یا ±۰٫۵٪ | ارزانترین راهِ رسیدن از فایل به قطعهٔ واقعی | | پرینتر رزینی SLA | رزین استاندارد، ریختهگری، دندان | ۱۲۰×۷۰×۱۵۰ تا ۳۰۰×۲۰۰×۳۰۰ | ±۰٫۱ | جزئیاتِ ۰٫۳ میلی و مسترِ ریختهگری | | پرینت پودری SLS | PA12، PA11، نایلونِ شیشهپر، TPU | سبد تا ۳۸۰×۲۸۴×۳۸۰ | ±۰٫۳ یا ±۰٫۳٪ | مجموعهٔ متحرکِ چاپشده در جا، بدون ساپورت | | پرینت فلز DMLS | تیتانیوم، اینکونل، استیل ۳۱۶، آلومینیوم | ۲۵۰×۲۵۰×۳۰۰ | ±۰٫۱ | کانالِ خنککاریِ داخلی درونِ فلزِ توپر | | فرز سه محور | آلومینیوم، فولاد، برنج، پلاستیک مهندسی | میز ۶۰۰×۴۰۰ تا ۲۰۰۰×۱۰۰۰ | ±۰٫۰۲ | دقیقترین سطحِ ماشینکاریشده با ابعادِ بزرگ | | فرز پنج محور | آلومینیوم هوافضا، تیتانیوم، اینکونل | قطر کار تا ۸۰۰ | ±۰٫۰۲ | سطحِ منحنی از هر طرف، در یک بارِ بستن | | روتر منبت سهبعدی | چوب ماسیو، MDF، فوم، رزین | میز ۱۳۰۰×۲۵۰۰ · برجستگی تا ۵۰ | ±۰٫۲ | نقشِ برجستهٔ ۲٫۵ بعدی روی سطحِ بزرگ | | قالب تزریق | ABS، PP، PC، نایلون، POM | از چند گرم تا چند کیلوگرم | ±۰٫۱ | قیمتِ تکِ نزدیک به صفر در تیراژِ بالا | | دایکست | آلومینیوم ADC12، زاماک، منیزیم | تا حدود ۲۰ کیلوگرم | ±۰٫۱ تا ±۰٫۴ | بدنهٔ فلزیِ انبوه با شکلِ پیچیده | | ترموفرم | PET/PETG، PS، PVC، ABS ورقی ۰٫۲–۶ | ورق تا ۱۲۰۰×۱۰۰۰ | ±۰٫۵ | حجمِ پلاستیکی با قالبی که هزارمِ تزریق است | | ربات جوشکاری | فولاد ساختمانی، استیل، آلومینیوم | شعاع کار تا ۳ متر | ±۰٫۵ بعد از جوش | سازهٔ بزرگ با جوشِ یکنواخت و تکرارپذیر | | CNC سنگ | گرانیت، مرمر، تراورتن، سنگ مصنوعی | میز ۲۰۰۰×۳۰۰۰ · ارتفاع تا ۵۰۰ | ±۰٫۵ | حجاریِ سنگ با ابزارِ الماسه |
یک تصمیمِ کامل، از اول تا آخر
قطعه: براکتِ فولادیِ ۳ میل، به شکل ناودانی — کفِ ۱۰۰ با دو بالِ ۴۰ — با چهار سوراخِ Ø۸٫۵ و یک شیارِ ۴۰×۳. تعداد: ۴۰ عدد.
۱. تخت یا حجمی؟ حجم است، ولی از ورقِ تخت درمیآید. پس دستهٔ اول: برش، بعد خم.
۲. ماده و ضخامت. فولادِ ۳ میل. پلاسما حذف میشود و دلیلش عددی است: لقیاش تا ۳ میل است و شیارِ سفارش ۳ میل پهنا دارد — دو دیوارهٔ شیار همان چیزی است که مشعل میخورد. قاعدهٔ کاتالوگ هم صریح است: زیر ۵ میل روی پلاسما جزئیات نکش.
۳. تلورانس. چهار سوراخ باید با قطعهٔ مقابل جفت شوند. لیزر فایبر با ±۰٫۰۵ تا ±۰٫۱، یا پانچ برج با ±۰٫۱. هر دو قبولاند. کوچکترین سوراخِ مجاز ≈ ضخامت = Ø۳، و Ø۸٫۵ خیلی بالاتر از آن است.
۴. بین فایبر و پانچ. پانچ سریعتر است — تا ۶۰۰ ضربه در دقیقه — ولی هر شکل باید در جدولِ ابزارِ همان دستگاه باشد. شیارِ ۴۰×۳ سنبهٔ اختصاصی میخواهد. برای ۴۰ عدد، ساختِ سنبه نمیارزد. فایبر.
۵. خم. خمکن، دو خمِ ۹۰ درجه، شعاعِ داخلیِ ۳ (نباید از ضخامت کمتر باشد). بالِ ۴۰ از حداقلِ ۴ برابرِ ضخامت — یعنی ۱۲ — بزرگتر است، پس روی قالبِ V مینشیند. سوراخها باید دستِکم ۲٫۵ برابرِ ضخامت، یعنی ۷٫۵ میل، از خط خم فاصله داشته باشند.
۶. طولِ گسترده — همان عددی که همه اشتباه میکنند. با K-factor برابر ۰٫۴ (وسطِ بازهٔ ۰٫۳۳ تا ۰٫۴۵):
- بازشدِ خم:
(π ÷ ۲) × (۳ + ۰٫۴ × ۳) = ۱٫۵۷۱ × ۴٫۲ = ۶٫۶۰ - عقبنشینیِ بیرونی:
(۳ + ۳) × tan(۴۵°) = ۶٫۰۰ - کسرِ خم:
۲ × ۶٫۰۰ − ۶٫۶۰ = ۵٫۴۰برای هر خم - طولِ گسترده:
(۴۰ + ۱۰۰ + ۴۰) − ۲ × ۵٫۴۰ = ۱۸۰ − ۱۰٫۸ = ۱۶۹٫۲
ورقِ خام ۱۶۹٫۲ میل بریده میشود، نه ۱۸۰. اختلاف ۱۰٫۸ میل است، در حالی که تلورانسِ خودِ خمکن ±۰٫۲ است — یعنی حدس زدنِ این عدد، پنجاهوچهار برابرِ خطای خودِ دستگاه خطا میآورد. اگر بدون گسترده سفارش بدهی، همین عدد را کسی دیگر حدس میزند.
۷. اگر جوش لازم شد. ربات جوشکاری درزی را میپذیرد که لقیاش از ۱۰٪ ضخامت بیشتر نباشد — روی ۳ میل یعنی ۰٫۳ میل. پس درز را خودجا-انداز طراحی کن: زبانه و شکاف، نه دو ورقِ آزاد.
اشتباهی که بیشتر از همه میبینیم
یک فایل، چند دستگاه. طرح روی لیزر فایبر کشیده میشود و بعد همان فایل بدون تغییر روی پلاسما میرود، چون ارزانتر است. نتیجه: هیچ سوراخی سر جایش نیست و جزئیاتِ ریز اصلاً نیامدهاند. لقی از ۰٫۲ به ۳ رفته و تلورانس از ۰٫۱ به ۱ — و فایل هیچکدام را نمیداند.
سه همخانوادهٔ همین اشتباه:
- طرحی که برای چوب کشیده شده، مستقیم روی CNC سنگ — جزئیاتی که چوب تحمل میکند، سنگ نه؛ اگر روی دستگاه نشکند، در حمل میشکند.
- گوشهٔ داخلیِ تیز در CAD و انتظارِ همان از فرز سه محور یا روتر CNC — هیچ تیغهٔ گردی گوشهٔ تیز نمیسازد.
- محصولی که بدون شیبِ خروج طراحی شده و در مرحلهٔ قالب تزریق معلوم میشود ۱ تا ۳ درجه شیب لازم بوده — یعنی بازطراحیِ کامل، نه اصلاحِ کوچک.
چکلیستِ انتخاب
- قطعه تخت میماند یا حجم میشود؟ (ورودی DXF است یا STEP؟)
- ماده چیست و چند میل؟
- کوچکترین جزئیاتِ طرح چند میل است — و از قاعدهٔ همان دستگاه بزرگتر است؟
- کدام ابعاد باید با قطعهٔ دیگری جفت شوند، و لقیِ آن جفتشدن چقدر است؟
- تلورانسِ دستگاه از آن لقی کوچکتر است؟
- لقیِ برش در فایل جبران شده یا CAM جبرانش میکند؟
- چند تا؟ به تیراژِ قالب رسیدهای یا نه؟
- قطعه بعد از این دستگاه مرحلهٔ دیگری دارد — خم، جوش، ماشینکاری؟ اضافهاش را گذاشتهای؟
هشت جواب، و دستگاه دیگر انتخاب نمیشود؛ خودش باقی میماند.
دستگاه را ماده انتخاب میکند، ولی تلورانس و لقی تصمیم را قطعی میکنند. بقیهاش قیمت است.
هر بیستوپنج دستگاه با نمونهٔ ساختهشده، قواعد طراحی و فایلِ خروجیاش در فهرست دستگاهها هست. اگر قطعهای داری و بین دو دستگاه ماندهای، خدمات دقیقاً همین تصمیم است — و اگر میخواهی روی همین قطعه نگاه کنیم، ضخامت، کوچکترین جزئیات و تعداد را بفرست. سه عدد کافی است.
همین محصول را میخواهی روی دستگاه ببری؟
عکس مرجع، ضخامت ورق کارگاهت و قطر تیغه را بفرست؛ ظرف چند روز کاری فایل برشِ راستیآزماییشده با چیدمان ورق و برگهٔ مونتاژ تحویل میگیری.
