پرینتر رزینی SLA/DLP

این نمونه چه چیزی را ثابت می‌کند

بافتِ الگوریتمی با حداقل ضخامتِ تضمین‌شده، سوراخ تخلیه، و جهتِ چاپ برای مخفی‌کردنِ ساپورت

فایل‌های همین نمونه

همان چیزی که در یک سفارش واقعی تحویل می‌دهیم. آزادانه بازش کن و ببین چطور لایه‌بندی شده.

• مدل سه‌بعدی jump-ring — STL
• مدل سه‌بعدی pendant — STL

یادداشت اجرا

• قطعه دقیقاً در همین مختصات چاپ می‌شود: ورقه ۴۵ درجه از قائم خوابیده و آویز رو به بالاست. صافش نچین. ورقهٔ تختِ موازیِ صفحه هم مکش می‌سازد و هم ردِ ساپورت را می‌آورد روی رخِ کار؛ و ورقهٔ کاملاً قائم، جدارِ هر سوراخ را به سقفِ معلق تبدیل می‌کند. در ۴۵ درجه بدترینِ این دو کمینه است و هندسه نشان می‌دهد که هیچ سطحی تندتر از ۴۵ درجه رو به پایین نیست.
• تیغه‌های بافت ۰٫۹ میل‌اند، نه ۰٫۳. دستگاه ۰٫۳ را چاپ می‌کند ولی نقرهٔ مذاب داخلش نمی‌رود؛ حدِ واقعیِ این کار ریخته‌گری است نه چاپ. کمترین فاصلهٔ اندازه‌گرفته‌شدهٔ دو کانتور روی این طرح ۰٫۹ میل است.
• حفرهٔ زیرِ گنبد بسته است و دو سوراخِ Ø۳ به پشتِ کار دارد. سوراخِ پایین رزین را خالی می‌کند و سوراخِ بالا هوا می‌دهد — با یکی، رزین داخل می‌ماند، موقعِ پخت باد می‌کند و گنبد را می‌ترکاند. بعد از شست‌وشو با ایزوپروپانول، قطعه را با فشارِ هوا از همان دو سوراخ خشک کن و بعد زیرِ UV ببر.
• همهٔ اعدادِ `PARAMS` کارِ تمام‌شدهٔ نقره است و مِش با ضریبِ ۱٫۰۲ بزرگ‌تر ساخته می‌شود. اگر آلیاژ عوض شد (برنز، طلای زرد)، فقط همین یک عدد را جابه‌جا کن؛ بقیهٔ طرح خودش دنبالش می‌آید.
• ساپورت‌ها فقط به پشتِ کار و به لبهٔ پایینی بخورند. نوکِ ساپورت را روی قابِ دور و پشتِ نشیمن بگذار، نه روی تیغه‌ها: تیغهٔ ۰٫۹ با کندنِ ساپورت می‌شکند.
• حلقهٔ واسط در مدل از داخلِ سوراخِ آویز رد شده تا جفت‌شدنش دیده شود، ولی روی صفحهٔ چاپ جدا و خوابیده چیده می‌شود — یک مفتولِ Ø۱٫۲ی معلق در هوا فقط ساپورت‌های اضافه می‌خواهد.
• دانهٔ تصادف ۱۱ است. هر عددِ دیگری یک آویزِ تازه می‌دهد که همان تیغهٔ ۰٫۹، همان قاب و همان تخلیه را دارد — این تفاوتِ یک طرحِ پارامتریک با یک فایلِ مرده است.