ترموفرم و وکیوم‌فرم

این نمونه چه چیزی را ثابت می‌کند

شیب ۵ درجه، نسبت عمق مجاز، شعاعِ گوشه، سوراخِ هوا، و مسیرِ تریمِ دوبعدی کنارِ قالبِ سه‌بعدی

فایل‌های همین نمونه

همان چیزی که در یک سفارش واقعی تحویل می‌دهیم. آزادانه بازش کن و ببین چطور لایه‌بندی شده.

• مدل سه‌بعدی mold — STL
• مدل سه‌بعدی tray — STL
• مدل سه‌بعدی trim-rule — STL

یادداشت اجرا

• ضخامتِ ورق خروجیِ حساب است، نه سلیقه: کششِ سطحیِ این حفره ۲٫۴۳ برابر است و گوشهٔ کف به ۱۶٪ گِیج می‌رسد. برای جدارِ ۰٫۱۸ میل لازم است ورق ۱٫۱۲ باشد، که گِردشده به بالا می‌شود ۱٫۲.
• اگر فروشندهٔ ورق گِیجِ نازک‌تر پیشنهاد داد، عمقِ حفره را کم کن — نه جدار را. راهِ دیگرش پلاگ-اسیست است: سنبه‌ای که پیش از مکش ورق را تا کفِ حفره هُل می‌دهد و ماده را به گوشه می‌رساند. این هندسه به آن نیازی ندارد، چون عمق از اول در حدی انتخاب شده که مکشِ ساده جواب بدهد.
• شیبِ دیوارهٔ حفره ۵٫۰ درجه است، بالاترین عددِ بازهٔ مجاز. کمترش نکن: ورقِ سردشده روی قالب جمع می‌شود و آن را سفت می‌گیرد، و سینی با شیبِ کم یا بیرون نمی‌آید یا موقعِ بیرون‌آمدن کشیده و کدر می‌شود.
• سوراخِ هوا در صفحهٔ کفِ حفره است — گودترین ترازِ قالب. مته Ø۰٫۶ فقط ۳ میل می‌رود، بعد رهاسازیِ Ø۵ به جیبِ پلنوم می‌رسد و کفِ پلنوم را میزِ دستگاه می‌بندد. سوراخ را گشادتر نکن: نوکِ ورق داخلش می‌رود و ردِ گرد روی کف می‌ماند.
• لبهٔ ۳۰ میلیِ دورِ جیبِ پلنوم سطحِ آب‌بندی است. روی آن چیزی نگذار و سنگ نزن؛ هر ناهمواری یعنی نشتیِ مکش و حفره‌ای که کامل پُر نمی‌شود.
• اول فرم، بعد تریم — و بینِ این دو، قطعه باید کاملاً سرد شود. تریمِ گرم یعنی لبهٔ کشیده و کانتوری که با دای جور در نمی‌آید. خطِ تریم ۱۴ میل از دهانهٔ نزدیک‌ترین حفره فاصله دارد؛ کمترش نکن، چون نزدیکِ شعاعِ دهانه ورق هنوز تخت نیست.
• بلنکِ هر شات ۳۰۰ × ۲۵۰ است تا گیره بیرونِ قالب جا بگیرد؛ از ورقِ ۱۲۰۰ × ۱۰۰۰ دستگاه ۱۶ بلنک در می‌آید. دورریزِ تریم آسیاب و برگشت می‌شود — نه بیشتر از سی درصدِ مخلوط، وگرنه شفافیت افت می‌کند.
• قالب آلومینیوم است نه فولاد، و همین درست است: قالبِ ترموفرم باید گرما را سریع ببرد. آلومینیوم این کار را می‌کند و در ضمن هزارمِ قالبِ تزریق قیمت دارد — کلِ دلیلِ وجودِ این فرایند همین است.