دایکست و ریخته‌گری

این نمونه چه چیزی را ثابت می‌کند

پره‌های با شیبِ خروج، دیوارهٔ یکنواخت، فیلتِ ریشهٔ پره، و سطحِ نشیمنِ ماشین‌کاری‌شده

فایل‌های همین نمونه

همان چیزی که در یک سفارش واقعی تحویل می‌دهیم. آزادانه بازش کن و ببین چطور لایه‌بندی شده.

• مدل سه‌بعدی body — STL
• مدل سه‌بعدی overflow — STL
• مدل سه‌بعدی runner — STL
• مدل سه‌بعدی seat-stock — STL

یادداشت اجرا

• بلندیِ پره عمداً روی ۲۸ ایستاده. با ریشهٔ ۳ و شیبِ ۱٫۵ درجه، سقفِ ریاضیِ آن ۲۸٫۶۴ است؛ هر عددِ بزرگ‌تر یعنی نوکِ پره زیرِ ۱٫۵ و پره‌ای که در انتهای مسیر پُر نمی‌شود.
• فیلتِ ریشه R۱ است و بزرگ‌تر نمی‌شود. با همین شعاع، دایرهٔ محاطِ محلِ اتصال ۴٫۵۶ می‌شود یعنی ۱٫۳۴ برابرِ دیواره؛ با R۱٫۸ همین نسبت به ۱٫۴۶ می‌رسد — درست لبِ حدِ حفرهٔ انقباضی. فیلت برای ترک است، نه برای زیبایی.
• نشیمنِ ماژول ۰٫۶ میل بلندتر ریخته می‌شود و بعد فرز می‌خورد. این ۰٫۶ نه دلبخواهی است نه سخاوت: از پایین باید از تابِ ریخته‌گریِ یک سطحِ ۷۲ میلی بیشتر باشد و از بالا مقطعِ محلی را از ۴ — سقفِ دیواره — رد نکند. ۵۱۸۴ میلی‌متر مربع کفتراشی، تنها ماشین‌کاریِ این قطعه است.
• جای هر شش پینِ پران در همین فایل تعیین شده، نه در کارگاهِ قالب‌سازی. روی خطِ ریشهٔ پره‌اند تا ورقِ ۳٫۴ میلی زیرِ فشار کمانه نکند، و ۰٫۱۵ جلوتر از سطحِ قالب‌اند تا ردشان فرو برود؛ ردِ برجسته روی سطحِ نشیمن، ماژول را روی سه نقطه می‌نشاند.
• شات از یک گیتِ بادبزنی روی سرِ کوتاه پُر می‌شود و از سرِ مقابل به سه سرریز می‌ریزد. راهگاه از ۳۲۰ به ۱۴۴ میلی‌متر مربع باریک می‌شود؛ اگر برعکس باشد، مذاب در راهگاه کُند و سرد می‌شود و جبههٔ سرد داخلِ قطعه می‌ماند.
• هواکشِ هر سرریز ۰٫۲۵ میل است. نازک‌تر، هوا بیرون نمی‌رود و قطعه تخلخلِ گازی می‌گیرد؛ ضخیم‌تر، خودِ مذاب رد می‌شود و پلیسهٔ سختِ جدانشدنی می‌سازد.
• گیت و سرریزها با پرسِ تریم در همان خط بریده می‌شوند و دوباره ذوب می‌گردند؛ برای همین در این مدل قطعهٔ جدا هستند و در نمای انفجاری از دو طرف باز می‌شوند.
• هیچ زیربرشی در قطعه نیست، پس قالب کشویی ندارد. تنها خواستهٔ قطعه از قالب، شش پینِ پران و چهار پینِ ماهیچهٔ Ø۵ است که هر دو سرشان آزاد است و روی نیمهٔ مقابل می‌نشینند.