دای‌کات و کلیشه

این نمونه چه چیزی را ثابت می‌کند

بازکردن حجم به الگوی تخت، لایهٔ برش/تا/پرفراژ، جبران ضخامت مقوا و لبِ چسب

فایل‌های همین نمونه

همان چیزی که در یک سفارش واقعی تحویل می‌دهیم. آزادانه بازش کن و ببین چطور لایه‌بندی شده.

• فایل برش DXF

یادداشت اجرا

• این دای‌لاین یک قطعه است، نه سیزده تا: کلیشه یک بار دورِ کانتور می‌گردد و بس. هر چه داخلِ آن است — خطِ تا، پرفراژ، ناحیهٔ چسب — تیغهٔ دیگری دارد. اگر کسی پنل‌ها را جدا تحویل بدهد، لبِ چسب و قفلِ کف بی‌معنی می‌شوند.
• فلوت باید عمود بر خطوطِ تای کف و در بایستد، یعنی در امتدادِ ارتفاعِ جعبه — همان جهتی که فلشِ روی پنلِ در نشان می‌دهد. ورق را ۹۰ درجه بچرخانی، کف موقعِ قفل شدن ترک می‌خورد و جعبه زیرِ بار می‌نشیند.
• پنل‌ها به ابعادِ داخلی کشیده شده‌اند و خطِ تا روی رویهٔ داخلی می‌افتد. بیرونِ جعبه خودش ۳ میل بزرگ‌تر در می‌آید — این را به خیالِ «اصلاح» کم نکن.
• خطِ خاکستریِ دورِ پنلِ جلو اضافه‌برشِ چاپ است، نه برش. خودِ پنل ۲۴۰×۲۲۰ می‌مانَد؛ کلیشه فقط خطِ قرمز را می‌برد.
• چسب فقط روی دو مثلثِ گوشه و لبِ چسب می‌خورد، همان‌جا که لایهٔ MARK نشان داده. یک قطره روی لتِ اصلی، کلِ قفلِ خودکار را می‌کُشد و جعبه دیگر تخت نمی‌شود.
• قطرِ ۴۵ درجه خطِ تاست، نه برش، و باید تا ۵ میلیِ لبهٔ آزادِ لت برود. اگر روی کلیشه با تیغهٔ برش برود، کف از همان‌جا جدا می‌شود؛ اگر وسطِ لت بایستد، لت دو تکه نمی‌شود و جعبه تخت نمی‌خوابد.
• دو گوشهٔ کف شکافِ صفر دارند: نوکِ مثلثِ قفل دقیقاً همان‌جایی می‌رسد که لتِ بزرگِ بغلی شروع می‌شود. این عمدی است — یک تیغه از گوشه رد می‌شود و دو لت را از هم جدا می‌کند.
• اولین ورق را قبل از تیراژ تا بزن و بچسبان. کفِ قفل‌خودکار را فقط با ورقِ واقعی می‌شود قبول کرد، نه از روی نقشه.