مرحلهٔ ۱ — مقیاسگذاری درست
اولین اشتباه رایج: اندازهگیری از روی کادر عکس. عکس با لنز زاویهدار گرفته شده و ابعاد افقی و عمودی با نسبت یکسان کوچک نشدهاند.
راه درست، پیدا کردن یک مرجع ایزوتروپ در خود عکس است — چیزی که میدانیم در واقعیت گرد یا مربع است: یک سوراخ دایرهای، یک برش ستاره، یک جا-لیوانی. نسبت قطر آن در عکس به قطر واقعی، مقیاس درست را میدهد.
مرحلهٔ ۲ — استخراج شبکهٔ پنهان
محصولات صنعتی روی یک پیمانه ساخته میشوند. وقتی چند اندازه را کنار هم میگذاری، معمولاً همه مضربی از یک عدد پایهاند.
در پروژهٔ پارکینگ چندطبقه، بعد از اندازهگیری ۳۳ عکس مشخص شد همهٔ ترازها مضربی از یک پیمانهٔ واحدند. وقتی آن عدد پیدا شد، بقیهٔ ابعاد دیگر حدس نبودند — محاسبه بودند.
مرحلهٔ ۳ — بازطراحی برای تولید، نه کپی
عکس، محصول را نشان میدهد؛ نه اینکه چطور ساخته شده. اینجا تصمیمهای مهندسی گرفته میشود:
- کدام اتصال کفتراشی شود؟
- قطعه چطور روی ورق بچیند که پرت کم شود؟
- کجا مقطع نازک است و باید ضخیمتر شود؟
مرحلهٔ ۴ — فایل و راستیآزمایی
خروجی فقط DXF نیست: چیدمان ورق، برگهٔ ستآپ اپراتور، لیست برش، و مدل سهبعدی برای تأیید نهایی.
پیش از تحویل، فایل از کنترل کیفیت رد میشود: هر کانتور بسته است؟ لایهها درستاند؟ شعاع داخلی از قطر تیغه کوچکتر نیست؟ این یک مرحله، جلوی خرابشدن یک ورق کامل را میگیرد.
همین محصول را میخواهی روی دستگاه ببری؟
عکس مرجع، ضخامت ورق کارگاهت و قطر تیغه را بفرست؛ ظرف چند روز کاری فایل برشِ راستیآزماییشده با چیدمان ورق و برگهٔ مونتاژ تحویل میگیری.
