سرستون سنگی با نقش

کارِ سنگیِ سنتی که استادکارش دارد تمام می‌شود — و بازارش نه.

حجمِ چند پاسه، حداقل شعاعِ ابزار، نقشِ فرورفته به‌جای برجسته، و سطحِ نشیمنِ تخت

— بلوک با رگهٔ **افقی** روی میز بسته می‌شود؛ جهتِ رگه پیش از برشِ بلوک روی سه وجه علامت می‌خورد. بارِ تیر آن‌وقت عمود بر رگه می‌نشیند — همان‌جایی که گرانیت قوی‌ترین است — و لبهٔ بیرون‌زدهٔ تخته (۲۴ بیرون‌زدگی در ۶۴ ضخامت) نمی‌تواند در امتدادِ رگه ورق شود. — بستِ اول وارونه است: قطعه روی تختِ بالای تخته روی یک لایهٔ فدایی می‌خوابد و کلِ بدنه، شیارها، پخِ نشیمن و کاسهٔ دوول از همان یک بست در می‌آید. مبنای بستِ دوم، همین دایرهٔ تختِ نشیمنِ Ø۲۶۸ است؛ در بستِ دوم فقط ۶ اضافهٔ بالا برداشته می‌شود و پخِ لبه می‌خورد. — شیار به سمتِ بالا محو می‌شود و به سمتِ پایین تا دلِ پخ می‌رود. برعکسش — شیاری که در گلوگاه تمام شود — سرِ پایینش یک زیربرشِ کوچک می‌سازد که در بستِ وارونه به آن نمی‌رسیم. عمقِ شیار در z=۰ صفر است، پس دایرهٔ نشیمن تمیز و بی‌موج می‌ماند.