آویز جواهر با بافت ورونوی

جواهر پارامتریک، محصولی است که با دست کشیدنش هفته‌ها طول می‌کشد و با کد، ثانیه‌ها.

بافتِ الگوریتمی با حداقل ضخامتِ تضمین‌شده، سوراخ تخلیه، و جهتِ چاپ برای مخفی‌کردنِ ساپورت

— قطعه دقیقاً در همین مختصات چاپ می‌شود: ورقه ۴۵ درجه از قائم خوابیده و آویز رو به بالاست. صافش نچین. ورقهٔ تختِ موازیِ صفحه هم مکش می‌سازد و هم ردِ ساپورت را می‌آورد روی رخِ کار؛ و ورقهٔ کاملاً قائم، جدارِ هر سوراخ را به سقفِ معلق تبدیل می‌کند. در ۴۵ درجه بدترینِ این دو کمینه است و هندسه نشان می‌دهد که هیچ سطحی تندتر از ۴۵ درجه رو به پایین نیست. — تیغه‌های بافت ۰٫۹ میل‌اند، نه ۰٫۳. دستگاه ۰٫۳ را چاپ می‌کند ولی نقرهٔ مذاب داخلش نمی‌رود؛ حدِ واقعیِ این کار ریخته‌گری است نه چاپ. کمترین فاصلهٔ اندازه‌گرفته‌شدهٔ دو کانتور روی این طرح ۰٫۹ میل است. — حفرهٔ زیرِ گنبد بسته است و دو سوراخِ Ø۳ به پشتِ کار دارد. سوراخِ پایین رزین را خالی می‌کند و سوراخِ بالا هوا می‌دهد — با یکی، رزین داخل می‌ماند، موقعِ پخت باد می‌کند و گنبد را می‌ترکاند. بعد از شست‌وشو با ایزوپروپانول، قطعه را با فشارِ هوا از همان دو سوراخ خشک کن و بعد زیرِ UV ببر.