پروانهٔ پره‌دار

قطعهٔ نمادینِ پنج محور: چیزی که با هیچ تعداد پاسِ سه‌محوره ساخته نمی‌شود.

پره‌های پیچیده با سطحِ خط‌کش‌پذیر، شعاعِ ریشهٔ پره، و دسترسیِ تیغه بین دو پره

— ۶ پرهٔ اصلی و ۶ اسپلیتر، نه ۱۲ پرهٔ سرتاسری: اسپلیتر از ۵۰٪ مسیر شروع می‌شود تا دهانهٔ ورودی باز بماند. با ۱۲ پرهٔ کامل، هم ورودی خفه می‌شد و هم دهانهٔ بینِ دو پره در ورودی نصف می‌شد — یعنی زیرِ ۱۳٫۶ میلیِ امروز و تنگ‌تر از آنکه تیغهٔ Ø۸ با ساقش تو برود. — پره‌ها «عنصرِ شعاعی»اند: زاویهٔ چرخش فقط تابعِ موقعیتِ نصف‌النهاری است، پس خطِ ریشه تا نوک یک پاره‌خطِ صاف می‌ماند و پهلوی تیغه یک‌جا آن را می‌تراشد. اگر زاویه در ارتفاع هم عوض شود، سطح پیچیده می‌شود و باید نقطه‌به‌نقطه با ساچمه پرداخت شود. — کفِ ریشه R۳ است، نه کمتر: تنها شعاعِ مقعرِ قطعه است و مستقیم قطرِ تیغهٔ پرداخت را تعیین می‌کند. اگر برای «سبک‌تر شدن» کوچکش کنی، تیغهٔ نازک‌تر لازم می‌شود، پیشروی می‌افتد و ریشهٔ پره هم جای شکستن پیدا می‌کند.